Kometa jest stosunkowo niewielkim ciałem niebieskim, które porusza się w układzie planetarnym. To niewielkie cało niebieskie na niedługi czas zbliża się do gwiazdy centralnej, która okrąża i powrotem się od niej oddala. Kiedy kometa zbliża się do gwiazdy powstaje koma, czyli gazowa otoczka. Właśnie wtedy tworzą się dwa warkocze: gazowy i pyłowy. Ten pierwszy wyrzuca w przestrzeń kosmiczną parę wodną, a ten drugi materię. Poprzez oddziaływanie wiatru słonecznego gazowy warkocz jest zawsze skierowany w stronę przeciwną do gwiazdy. Aktywność komety jest widoczna jedynie kiedy zbliża się ona do gwiazdy. Kiedy natomiast oddala się od wielkiego źródła energii jakim jest gwiazda na powrót zamienia się ona w niewielkich rozmiarów obiekt skalno lodowy wędrujący gdzieś daleko w przestrzeń kosmiczną. Jądro komety składa się z mieszaniny odłamków lodowo skalnych. Lód ten składa się z zestalonego dwutlenku węgla, amoniaku i metanu. Istnieją oczywiście komety okresowe, które co kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt albo kilkaset lat wracają do centrum układu i cyklicznie w nim krążą. Poruszają się one po bardzo spłaszczonych orbitach eliptycznych. Komety nieokresowe natomiast pojawiają się w centrum układu tylko raz, a ich tor lotu a kształt paraboli, bądź hiperboli, gdzie gwiazda znajduje się w ognisku tej krzywej. Obłoki, z których wywodzą się komety zazwyczaj znajdują się poza pasem planet i są pozostałością po kształtującym się układzie. Zdarza się oczywiście, ze komety zderzają się z innymi ciałami układów słonecznych., gdyż są podatne na grawitację tych ciał. Komety na swoim torze pozostawiają szczątkowe ilości materii i planeta natrafiając na taki tor może napotkać się na zjawisko roju meteorów.
Satelita
Satelitą można nazwać każde ciało o mniejszej masie okrążające ciao o większej masie za sprawą grawitacji. Tor ruchu takiego ciała to orbita. Satelity można podzielić na naturalne i sztuczne. Satelita naturalny, to inaczej księżyc. Takim satelitom jest ciało niebieskie otaczające inną planetę. W Układzie Słonecznym można zaobserwować około 166 satelitów odkrytych przez człowieka. Największym satelitom widzianym z Ziemi jest Księżyc. Pisany wielką litera oznacza naturalnego satelitę Ziemi. Najbardziej rozbudowane układy satelitów posiadają wielkie gazowe olbrzymy, takie jak Jowisz, Saturn, czy Neptun. Za to w Układzie Słonecznym można spotkać również planety, które nie posiadają księżyców. Satelitów nie posiadają Merkury i Wenus. Ziemia ma stosunkowo duży księżyc.
Pochodzenie satelitów jest bardzo różne. Nie do końca jednak wiadomo skąd się one wzięły. Odnoście Księżyca naukowcy mają dwie różne spekulacje, gdyż materiał budujący tego satelitę jest trochę podobny do materiału znajdującego się na ziemi. Tak tez pierwsza spekulacja dotyczy jeszcze czasów, kiedy powstawała Ziemia. Wtedy to miałby powstać równo z nią księżyc, który powstał z resztek, które zostały z materiału przeznaczonego na planetę. To wyjaśniałoby istnienie na księżycu materiału podobnego do tego, który spotykamy na Ziemi. Druga teoria mówi o tym, że księżyc powstał z części Ziemi, która została uszczypnięta [rzez uderzającą w Ziemię kometę, to wyjaśnia również istnienie na księżycu materiału zupełnie nie podobnego do Ziemskiego. Do końca jednak ni można rozstrzygnąć skąd on się wziął, ale można bez problemu stwierdzić że Ziemia i jej satelita – Księżyc bardzo mocno na siebie oddziałują i stanowią bardzo spójny układ.
Jowisz
Jowisz jest piątą co do kolejności od Słońca planetą Układu Słonecznego. Jeden z gazowych olbrzymów. Odkryto około 63 księżyców tej niezwykłej planety, jednak do końca liczba ta nie jest pewna, bo może być ich znacznie więcej. Jowisza można zobaczyć gołym okiem z powierzchni Ziemi. Można powiedzieć, że jest to czwarty co do jasności obiekt na ziemskim niebie, oczywiście po słońcu, księżycu i Wenus. Jednak czasami się zdarza, że Mars spycha Jowisza na piątą pozycję, będąc jaśniejszym od niego. Jowisz jest największą i najmasywniejszą planetą układu słonecznego. Poprzez swoją niezwykła masę powoduje przesunięcie barycentrum Układu słonecznego ponad powierzchnię Słońca. Niekiedy Jowisza nazywa się niedoszłą gwiazdą, gdyż ma on wielką masę, a jego promień jest największy z możliwych przy takim składzie chemicznym jaki posiada. Odkryto jednak wiele planet o średnicy większej od Jowisza, oczywiście poza Układem słonecznym, jednak Jowisz jest wyjątkowy, gdyż jeśli zwiększyłby swoje rozmiary mogłoby dojść do reakcji termojądrowych poprzez zapadanie się jego atmosfery przez grawitację. Tak też jeśli Jowisz miałby być gwiazdą musiałby mieć siedemdziesiąt razy większą masę, niż posiada obecnie.
Łatwo przez teleskop można zaobserwować spłaszczenie tej planety, które jest spowodowane najszybszym w układzie słonecznym czasem obrotu wokół własnej osi. Bardzo charakterystyczny jest wygląd Jowisza, który planeta ta zawdzięcza sobie swojej budowie. Z Ziemi obserwujemy chmury Jowisza, które układają się w bardzo charakterystyczne pasy. Wielka Czerwona Dziura, którą można zobaczyć, to niezwykle wielki wir, o rozmiarach większych od średnicy Ziemi! Na okrążenie słońca Jowisz potrzebuje około 12 lat, a doba jowiszowa trwa zaledwie 10 godzin.
Wenus
Wenus jest drugą co do kolejności planetą Układu Słonecznego. Na niebie jest trzecim co do jasności obiektem, który można obserwować gołym okiem z Ziemi. Często Wenus jest nazywana Jutrzenką, Gwiazdą Polarną lub Gwiazdą Wieczorną, gdyż można ją widzieć jedynie w nocy, albo nad ranem. Planeta Wenus jest skalista i pokryta chmurami, które odbijając większość promieni słonecznych nie pozwalają na przejście ich na powierzchnię tego globu. W atmosferze Wenus znajduje się znaczna ilość kwasu siarkowego, który zabarwia jej chmury na kolor żółtawy. Planeta ta ni posiada naturalnych satelitów, zaś jej nazwa wzięła się od imienia bogini miłości. Znakiem Wenus jest symbol kobiety.
Pod względem rozmiarów Wenus jest bardzo podobna do ziemi. Posiada tylko nieznacznie mniejszy promień. Wenus posiada niezwykle gęstą atmosferę, gdzie ciśnienie jest prawie dwa razy wyższe od ciśnienia panującego na Ziemi. Atmosfera Wenus głównie składa się z dwutlenku węgla oraz w mniejszym stopniu z azotu. Posiada znaczne ilości siarki, które zabarwiają jej chmury. Wiele związków
chemicznych znajdujących się na Wenus albo w jej atmosferze zaciekawiły naukowców. Nie jest znane ich pochodzenia, a są to związki chemiczne których wspólna obecność może być wyjaśniona jedynie poprzez istnienie istot żywych, które je produkują.
Temperatura na powierzchni Wenus jest jednak niezwykle wysoka, a to za sprawą ciśnienia. Temperatura wynosi więc około 400 stopni Celsjusza, co w rzeczywistości zaprzecza istnieniu żywych organizmów na tej plancie. Na Wenus panuje niezwykły efekt cieplarniany, który wciąż podnosi temperaturę.
Wenus była już znana od starożytności, ale niestety nie wiemy o niej tak wiele, jak mogłoby się wydawać. Niestety wysokie ciśnienie i gęsta atmosfera Wenus uniemożliwiają dokładne badania jej powierzchni.
Specyficzny kolor
Mars to niezwykła planeta, chociaż na pierwszy rzut oka nie widać w niej nic specjalnego poza specyficznym rdzawo-czerwonym kolorem. Już w starożytności obserwowano tę planetę, która można z Ziemi zobaczyć gołym okiem. Mars swoją nazwę wziął od rzymskiego boga wojny. Skojarzenie boga wojny i tej planety wzięło się od jej koloru, który przypomina powojenne pogorzelisko. W ten sposób Mars zyskał nazwę, swój kolor jednak zawdzięcza tlenkowi siarki, który bardzo obficie tam występuje. Mars jest czwartą planetą Układu Słonecznego, co sprawia, że jest dość odległy od Słońca. Jeden marsjański Roj jest znacznie dłuższy od Ziemskiego. Planeta ta jest dwa razy mniejsza od Ziemi, jednak jej obród trwa prawie tyle samo. Poza tym doszukano się i innych podobieństw między tymi planetami. Na marsie mogło niegdyś istnieć życie. Jest to ogólnie uznana teoria, przez z naukowców, którzy badają tą planetę. Stwierdzili to za sprawą budowy Marsa, która przypomina Ziemię. Niegdyś, kiedy jądro było w stanie płynnym występowały tam ruchy tektoniczne, odkryto również substancje, które tworzą się wyłącznie na dnie zbiorników wodnych, co świadczy o ich istnieniu na Marsie.
Ruchy tektoniczne na Marsie
Mars jest jedną z pięciu planet, którą można z Ziemi obserwować gołym okiem. Tak też od starożytności obserwowano tę rdzawo-czerwoną planetę i nadano jej nazwę od imienia boga wojny Marsa. Planeta ta posiada dwóch satelitów, którzy nie mają regularnych kształtów, tak też naukowcy sadzą, że są przechwyconymi przez pole grawitacyjne planetoidami. Doszukano się również podobieństw pomiędzy Ziemią a Marsem. Niegdyś na Marsie występowały ruchy tektoniczne, tak jak obecnie występują one na naszej planecie. Związane jest to ściśle z jego budową. Niegdyś na Marsie mogło istnieć życie, do takiego wniosku doszli naukowcy badając Marsa. Dziś jednak życie na tej planecie o połowie mniejsze od Ziemi nie jest możliwe. Doba twa tam w przybliżeniu tyle, co na Ziemi, a rok jest dużo dłuższy od ziemskiego, jednak temperatura między dniem i mocą znacznie się waha. Jest to skutek rzadkiej atmosfery, oddalenia od Słońca oraz braku zbiorników wodnych. Do Marsa dociera zaledwie 40% energii tej, co do Ziemi a to ze względu na jego znaczną odległość od gwiazdy centralnej.
Rok marsjański
Mars jest czwarta planetą Układu Słonecznego jeśli chodzi o odległość od Słońca. Już w starożytności go obserwowano, a to za sprawą, iż jest jedną z pięciu planet gołym okiem widocznych z Ziemi. Swoją nazwę zawdzięcza bogowi wojny, Marsowi, który poprzez czerwono-rdzawy kolor planety kojarzył się starożytnym z powojennym połogiem. Planeta ta barwę czerwono-rdzawą ma ze względu na dużą ilość tlenku siarki, która jest obecna w jej skorupie orz każdej z warstw. Doszukano się podobieństw względem Marsa a Ziemi, co świadczyłoby, ze w przeszłości mogło istnieć na nim życie. Dzisiaj jest ono niemożliwe. Do Marsa dociera zaledwie 40% energii słoneczne tej, co do Ziemi. Doba marsjańska jest długością prawie taka sama, jak ziemska. Rok marsjański jest jednak o wiele dłuższy od ziemskiego, a to za sprawą oddalenia tej planety od Słońca. W ten sposób na Marsie występują duże wahania temperaturowe między dniem a nocą, co jest również spowodowane rzadką atmosferą tej planety oraz brakiem zbiorników wodnych. Mars posiada dwóch satelitów o nieregularnych kształtach, które nie tak jak ziemski Księżyc zostały wykształcone wtedy, co planeta, ale prawdopodobnie są planetoidami przejętymi przez silne pole grawitacyjne Marsa.
Czwarta planeta
Mars jest czwartą planetą, jeśli chodzi w odległość od Słońca i przy tym jedną z, pięciu, które możemy obserwować z Ziemi gołym okiem. Już od starożytności jest planetą obserwowaną przez ludzi. Nazwa nadana mu została w starożytności i pochodzi od rzymskiego boga wojny Marsa. Powiązanie tej planety z bogiem wojny i samą wojną wzięło się do jej rdzawo-czerwonego koloru, który spowodowany jest tlenkiem żelaza występującym w znacznej ilości na powierzchni. Naukowcy twierdzą, że na tej planecie mogło istnieć życie, jednak ocenie nie można tam znaleźć jego śladów. Mars posiada dwa księżyce o nieregularnych kształtach, które najprawdopodobniej są planetoidami przechwyconymi przez tą planetę. Jego rozmiar jest dwa razy mniejszy od Ziemi, a odległość od słońca większa. Stąd do powierzchni Marsa Dociera zaledwie 40% energii słonecznej tej, co do Ziemi. Na planecie tej występują znaczne wahania temperatury pomiędzy nocą, a dniem, co wywołane jest rzadką Marsjanką atmosferą, odległością od Słońca i brakiem zbiorników wodnych.
Mars
Mars jest jedną z pięciu planet, którą możemy gołym okiem zaobserwować z Ziemi. Już w starożytności był znany, toteż zawdzięcza swoją nazwę jednemu z bogów. Mars w mitologii był bogiem wojny, nazwę tę przyporządkowano tej czwartej planecie w oddaleniu od słońca ze względu na jej kolor. Przy obserwacji jest on rdzawo-czerwony. Powierzchnia marsa jest pokryta tlenkiem żelaza, stąd wziął się jej kolor. Planeta ta posiada dwa księżyce, które nie mają regularnych kształtów. Stąd przypuszczenie, ze są to prawdopodobnie planetoidy, które zostały przechwycone przez pole grawitacyjne Marsa. Naukowcy przypuszczają, że istniało tam kiedyś życie, jednak dziś nie pozostało po nim żadnego śladu. Jest to planeta o połowę mniejsza od Ziemi i bardzo szybko porusza się po ziemskim niebie. Mars jest położony dalej od Słońca niż Ziemia, stad jego rok jest wiele dłuższy, a do jego powierzchni dociera zaledwie 40% energii tej, co do Ziemi. Temperatura na powierzchni marsa ulega wielkim wahaniom w ciągu doby, co spowodowane jest nie tylko odległością od Słońca, ale przede wszystkim rzadką atmosferą tej planety.